O mnie

Nazywam się Barbara Janczura i witam Cię na moim blogu – w przestrzeni, którą stworzyłam, by ocalić od zapomnienia historie ludzkich losów.

 

Jestem rodowitą Lubaczowianką, pisarką, blogerką oraz córką i wnuczką Sybiraków wywiezionych do Kazachstanu. Moje korzenie i rodzinna historia głęboko ukształtowały to, kim jestem i o czym decyduję się pisać.

 

 Przez lata gromadziłam, dokumentowałam i spisywałam wspomnienia tych, którzy przeszli przez nieludzką ziemię. 

Moja praca nad przywracaniem prawdy historycznej i pielęgnowaniem pamięci o martyrologii narodu polskiego została uhonorowana Nagrodą Honorową IPN „Świadek Historii”. 

Na co dzień pełnię funkcję prezesa Terenowego Koła Związku Sybiraków w Lubaczowie i działam we Wspólnocie Wnuków Sybiraków.

 

W moim dorobku literackim znajdują się książki dokumentujące losy zesłańców, takie jak: „Ponury cień Sybiru. Wspomnienia z zesłania”, „Cierniowym szlakiem. Z piekła Kołymy do Armii Andersa”, „Z Kazachstanu i Kołymy do Polski” oraz monografia „Sybiracy. Historia Koła Związku Sybiraków w Lubaczowie”.

 

Jednak moja twórczość to nie tylko bolesna historia. Swoje emocje i osobiste refleksje przelewam na papier w postaci poezji (m.in. w tomikach „Zobowiązanie”, „Moje ulotne myśli niech przysiądą z Tobą” czy w dedykowanym walce z chorobą wierszowanym pamiętniku „Mati. Miał zaledwie 21 lat”, a także w pozycji „Miłość nie umiera. Wspomnienia”). Bliska jest mi także codzienność – to z niej zrodził się mój autorski poradnik kulinarny „ZdrowieJemy. Kulinarne inspiracje” oraz zbiór satyryczno-humorystyczny „Rymem w Mema”.

 

Ten blog, zatytułowany „Dłutko Pamięci”, jest moim osobistym narzędziem do wykuwania prawdy i pamięci. Chcę dzielić się tutaj z Wami uratowanymi historiami z Sybiru i Kresów, poezją, a także momentami z mojego życia literackiego i społecznego. Mam nadzieję, że te opowieści poruszą Twoje serce i skłonią do chwili refleksji.

 

Dziękuję, że tu jesteś.