W poprzednim wpisie odbyliśmy monumentalną i dramatyczną podróż śladami rodziny Mielników. Przeszliśmy nieludzki, żołnierski szlak od lodowego piekła Kołymy, przez kazachstańskie stepy, aż po krwawe maki Monte Cassino. Poznaliśmy fakty, daty i dramaty spisane na kartach prozy. Co jednak dzieje się z człowiekiem, gdy opadną już wojenne emocje, a w sercu pozostaje głęboka, cicha pamięć o tych, którzy na „nieludzkiej ziemi” zostali na zawsze?
Wtedy proza ustępuje miejsca poezji. Pora na wyjątkowe zwieńczenie mojej literackiej drogi – tomik wierszy mojego autorstwa pt. „Zobowiązanie”.
✒️ Intymny dialog z przeszłością
Jeśli moje dotychczasowe publikacje były kroniką faktów i bolesnych wspomnień, o tyle tomik „Zobowiązanie” jest ich najgłębszym, emocjonalnym jądrem. Jak napisałam we wstępie do swojego tomu:
„Inspiracją do napisania tych wierszy były tragiczne wspomnienia moich bliskich. To rezultat głębokich emocji, które towarzyszyły mi podczas podróży w głąb sybirackich serc, odkrywających trudne losy przeszłości i rozległe blizny zadane w odległych latach.”
To mój niezwykle intymny, poetycki zapis rozmów z przodkami – dedykowany mojej babci, wujkowi oraz mamie. W tych krótkich, nasyconych emocjami utworach nie znajdą Państwo już suchych opisów historycznych bitew. Zamknęłam w nich coś znacznie bardziej poruszającego:
- Tęsknotę, która nie minęła wraz z powrotem do wolnej Ojczyzny.
- Cichy hołd złożony tym, których bezimienne groby rozsiane są w syberyjskiej wiecznej zmarzlinie.
- Miłość, która okazała się silniejsza niż łagier, głód i czas.
📜 Manifest mojego bloga
Poetycki testament Sybiru
Dlaczego ten tomik tak mocno rezonuje z tym, co wspólnie tworzymy w tym miejscu? Ponieważ tytułowe „Zobowiązanie” to nic innego jak moja osobista misja stania na straży prawdy. To poetyckie dłutko pamięci, które w twardej skale historii wykuwa imiona konkretnych ludzi, nie pozwalając im zniknąć w mroku niepamięci. To obietnica, którą złożyłam poprzednim pokoleniom: Pamiętam. Wasz ból nie poszedł na marne. Wasza historia żyje we mnie.
Moja liryka dotyka najczulszych strun. Pokazuje, że poezja potrafi nie tylko leczyć rany, ale jednocześnie staje się najtrwalszym, żywym pomnikiem dla tych, którzy odeszli.
💬 A jakie jest Wasze zobowiązanie?
Czy w Waszych domach również pielęgnuje się pamięć o przodkach poprzez wiersze, listy lub intymne pamiątki? Czy czujecie wewnętrzny nakaz, by nieść opowieść o swoich dziadkach dalej w świat?
Podzielcie się swoimi refleksjami w komentarzach. Posłuchajmy razem głosu przeszłości.
Gdzie można znaleźć książkę:
🛒 Kup książkę w księgarni BONITO
🖨️ druk na żądanie: Kup książkę w RIDERO
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz